Od chaosu do struktury
Trzy etapy dojrzewania projektu.
Każdy projekt zaczyna się od chaosu. Dopiero z czasem pojawia się struktura, a jeszcze później — świadoma architektura. Ten artykuł nie jest o konkretnym temacie. Jest o procesie.
Pierwszy etap — Eksperyment
Na początku wszystko jest próbą oraz testem. Testujemy kolory, szerokości, obrazy, nagłówki, marginesy treści zamieszczane na stronie i dookoła niej.
Nie ma jeszcze ostatecznych decyzji — jest sprawdzanie, testowanie, dodawanie i odejmowanie pomysłów, czy coś „siada”, czy nie, czy też lepiej zostawić to na inny czas, bo nie zawsze wszystko musi od razu powstawać, można dać czemuś czas na dojrzenie do tego czy to się w ogóle opłaca czy nie.
To etap, w którym łatwo przesadzić. Za dużo efektów, za dużo światła, za duże obrazy ale i za dużo pomysłów naraz, a nie zawsze jest to dobre i skuteczne, lepiej powstrzymać wyobraźnię, pozwolić sobie na oddech i podjęcie decyzji ostatecznej, będąc pewnym dobrego efektu. Projekt może wyglądać efektownie, ale brakuje mu spójności. A to nie zawsze jest takie dobre.
Projekt dojrzewa wtedy, kiedy zaczynamy usuwać rzeczy, a nie dodawać kolejne. Oraz myśleć nad spójnością.
Drugi etap — Struktura
Kiedy przestajemy zmieniać wszystko naraz, zaczynamy widzieć system. Foldery przestają być przypadkowe, style przestają być eksperymentem, a każdy element zaczyna mieć swoje miejsce.
To moment, w którym przestaje chodzić o wygląd, a zaczyna chodzić o stabilność i jakość.Każdy projekt rządzi się swoimi prawami.
Trzeci etap — Świadomość
Świadomy projekt nie potrzebuje nadmiaru ozdobników. Potrzebuje proporcji. Potrzebuje powietrza między sekcjami. Potrzebuje konsekwencji. Potrzebuje dobrej treści.
I właśnie wtedy obraz zaczyna pełnić właściwą rolę — nie dominuje, nie krzyczy, tylko prowadzi czytelnika w głąb treści.
A treści pokazują że jest to wszystko dobrze wyważone. A nie przesadzone.
Podsumowując wszystkie trzy etapy pisania, można powiedzieć, że każdy nowy projekt to nowe pomysły.
Dlatego lepiej się czasem cofnąć o krok, niż pójść o krok za daleko i bawić się w poprawianie.